One thousand one hundred year old Poland

(from the series of history lessons in broken English)

If "broken" is not so strong, it is thanks to James C.Whitworth :) Thanks, Cass!

Pieskowa Skała

You are, dear guests, in a country whose written history begins almost exactly 11 centuries ago.

The first ruler was the legendary Piast and his son, already historical, whose existence is proved only forty years ago,

Prince Siemowit, began to build a nine hundred years of future. The future of independent state.

When the independence of Poland was lost, it remained still as its "transitional problems". As for the latter determination, you must know that it is in the Polish language of color ironic. Actually - auto - ironic..

Because polish people are very self-ironic, self - critical people. They have low self-esteem and complexes. This is the result of lost independence, power, pride and glory of old centuries.

But ad rem.

Siemowit's grandson, Mieszko, in the year 966, 1046 years ago, was baptized and established the first capital in Gniezno. Do not crowned.

Because not everyone managed to be crowned king. Each crowned king - it was a confirmation of independence. And this independence was never completely safe. A thousand years of treatments. From this eight hundred of successful.

A thousand years ago, around the year 1000 the Polish borders were roughly like today.

Eight hundred years of the reign of kings, forty-four portraits of the rulers in our official RETINUE of kings and princes. Three dynasties, eleven elective kings, including elective Waza. On average - Polish king reigned about twenty years. In practice - from a few months - to a half of century.

First  - Piast Dynasty  -  from the end of ninth century - 870 ??? - by 1386 - about five hundred years!

Second - Jagiellonian Dynasty - since 1386 to 1572 - nearly two hundred years

Third, "strange" elective - the Vaza, the three kings - the father and two sons: - eighty years (1587-1668)

And yet eight other elective kings - until year 1795.

Since the year 960, that is from the likely date of accession to the throne of the first documented Polish Prince Mieszko I - by the year 1795, when he resigned last Polish king, Stanislaw August, without putting up any resistance to the three powers in, Austria, Prussia (or Germany) and Russia - exactly 835 years.

Here's greatest kings, Golden Five:

Two Piast:

Boleslaw Chrobry (the Brave),

the son of Mieszko I (992 - 1025) - 33 years of rule, the first crowned king (1024), founder of the first regional power in the Oder, the Vistula, the Dnieper and Danube.

A friend of the Holy German Emperor Otto III, builder of the cathedral Archbishop of Gniezno, destined for Czech - Wojciech, the future saint Wojciech,  who instead of becoming a Polish bishop, became a martyr.

His body was purchased by the king from the Prussia people paying gold with a weight equal to the weight of the body of the bishop.

After the death of Otto, King Boleslaw waged victorious wars of his successor Henry, until the conclusion of the peace (1018). Then he turned to the east and struck his sword at the gate of Kiev, making notches in it. Mieszko and Boleslaw, father and son lie in the cathedral in Poznan Tum, one leaning on the cross, the other on the sword.

Atak

Źródło: Pinakoteka Zaścianek

Kazimerz Wielki (Casimir the Great),

son of Władysław Łokietek (Ladislaus the Short) - (1333-1370) - 37 years of rule, which were a long and fruitful, starting with the precarious position of ruler of  two districts his father acquired  - Little and Great Poland and dying, leaving the country strong in every respect: a modern, united and large, however, in danger.

Kazimierz reigned in a relatively quiet time, or maybe just his pragmatic  rather than combative policy was conducive to such times. In any case, he built many fortified castles, especially in the line of Czestochowa - Krakow.

He is the proper creator of the First Republic - multinational, tolerant, open to the world, with educated and politically mature elite and with the first university. The one, who found Poland built in wood and left it made of bricks. Poland, then became the undisputed power for three hundred years until the Swedish Deluge (1655).But this will be discussed later.

One Jagiellonian:

Wladyslaw Jagiello (1386-1434), reigned 48 years, the longest of all Polish kings, almost half a century!  Husband of the beautiful, beloved queen of Poles, Hedwig Anjou, who, in spite of foreign origin, reportedly even prayed in Polish. Queen , who funded restoration and improvement of the Cracow University (founded - 1364) with her ancestral jewels. The university is called today the Jagiellonian University.

Queen, like a wise queen of fairy tales, which, for the good of her kingdom, after great internal struggle, gave up on young love, She had the obligation but before she married Jagiello, had sent her most trusted courtier for reconnaissance.Zawisza of Olesnica had a closer look at the future monarch, Jagiello, took him up to the bath and told his mistress, "his face, the attitude and qualities," which completely calmed down Hedwig. She died young, one of her wishes was that Władysław married a granddaughter of Casimir the Great, Anna, and this is what happened.

Jagiello, Lithuanian - was beloved by all Polish people, however the Lithuanians, in turn, - not very much. And they're wrong. Deputy in mision from Polish lords revealed to him as the salvation of the Lithuanian nation, otherwise it would be a victim of the Teutonic order, just as the Prussians were. He was a good Litwin, a good Pole, the builder of a powerful state, the Republic of Two Nations, the founder of the Jagiellonian dynasty. Conqueror of the Teutonic Knights, the leader in one of the biggest battles, the most glorious of the Polish army, - the Battle of Grunwald (1410).

And two great elective kings:

Stefan Batory (1576-1586) - of the five kings - his Reign was shortest (10 years), some historians even believe that probably he did not die a natural death. Hungarien and the Great Pole, celebrated by our greatest poet of the Renaissance, John of Czarnolas (Orpheus Sarmatian).

Polish king, who did not speak Polish. During the stormy debates which took place in Latin, even sometimes when grabbing the sword, outraged at the audacity of speakers and recalling that he is not the painted king, when he reproached a certain priest that did not know Latin, the priest  retorted that it’s even stranger that a  Polish king does not know Polish. He showed great wisdom and political skill, talent of the military in the troubled times of war in the east (upper - Batory at Pskov, a painting by Jan Matejko) and build a rough friendship with the Hungarians, that survived until today.

"the Poles think, that although they had great benefits from the fair King Batory Reign, they suffered major damage - unbridled wantonness of the Hungarian army"- a witness  wrote at that time.

John III Sobieski (1674-1696) 22 years of rule. The last Polish king, who tried with varying degrees of success, and  in the end, without success, to rebuild the Polish power. Conqueror of the Turkish power, which at that time threatened not only Poland but the whole of Christianity and was able to conquer the Balkans and had already reached to Vienna.

It was his rescue of Vienna a most glorious victory, the last glorious battle of the First Republic, which probably saved Christian Europe from the hands of Great Power; the Muslim Ottoman Empire.  

Toward the end of his life Sobieski tried to overthrow the power of the Turkish, but not being able to encourage Christian allies.  When he died, Podole belonged to Poland. On the outskirts of Kamieniec, on the edge of Poland he built the Saint Trinity trenches. But he could not foresee that the former mortal enemy, after a hundred years woud turn into a loyal ally, who would never recognize Polish partitions.

Sobieski attempted to establish a new dynasty.That might reverse the disastrous course of events.Unfortunately, the nobility was staring at the golden freedom. Political reason was less and less.The subsequent kings Saxons and the last king, puppet Catherine, Stanislaw, they could not, or did not want to stop the fall.

Last battle in the Saint Trinity trenches, on the outskirts of Kamieniec was a hundred years later, between the Russian armies of Catherine the Great and the confederates from Bar, first insurgents trying to save Homeland from impending disaster.

The confederates were massacred by the Russians. Even the wounded.It should be noted that 100 years before the defenders were able to withdraw from the same fort Kamieniec with their guns.

And now, according to legend, each presentation at the Sultan Osmanii was accompanied by the Padishah question: "Where is the ambasador of Poland?"
And the answer was ever the same: "He has not arrived."

Tu Serce Polski, Tu mówi Warszawa

Padł On na posterunku - jak podcięty kwiat   

I skończył On zaledwie osiemnaście lat

Kto taki? Ot - powstaniec , obrońca Warszawy

Przed Gmachem telegrafów - wśród boju kurzawy    -

Kiedy? - w dwudziestym sierpnia - przy zdobyciu Pasty

W obronie swej Ojczyzny - jak Lachowie – Piasty

Pseudonim - miał Leszek - Walencki - nazwisko

Od Pasty - do P.K.O. - to już wszędzie blisko

Gdzie się mieścił Sztab Główny - Szpital - i mogiła

Tam Go brać koleżeńska w trumnie położyła.   –

I odebrał honory podchorąży młody 

Poświęcił czyste serce dla Polski swobody.

Poświęcił młode życia - dla kraju obrony   -

Za to Krzyżem Walecznych - został odznaczony.

Bohater wiersza to Zdzisław Benedykt Walencki, czwarte dziecko i jedyny syn Czesława Walenckiego, przedwojennego urzędnika państwowego i Agnieszki z Czarkowskich. Brat Janiny, Ireny i Haliny.  Rodzina mieszkała na warszawskiej Pradze i w czasie wojny prowadziła sklep na swojej ulicy. (cytaty za: blogerka Radia Wnet, S Gosia)

Jeden z wielu, Zdzisio

18-to letni chłopak dopiero przed samym Powstaniem ujawnił rodzicom, że jest w konspiracji. Zginął w walkach o Pastę. Został pochowany pod płytą chodnikową. Bezpieczny w grobie. Po Powstaniu wozem konnym został przewieziony przez Wisłę, na Cmentarz Bródnowski, do rodzinnego grobu.

Musiał chyba być kimś szczególnym, bo wprawdzie nie był odznaczony, jak twierdzi autor wiersza, ale jednak spośród osiemnastu tysięcy poległych powstańców jest nie tylko pamiętany ale upamiętniony, jeśli nawet tylko w poetyce praskiego folkloru.

Żołnierze Śródmieścia do końca sierpnia prowadzili, jak na powstańcze warunki, „normalną” wojnę. Ewakuowani,kanałami, na początku września, ze Starego Miasta, z tego kamiennego piekła ruin, waleczni, podziwiani przez Niemców, nawet w ich wojennych meldunkach, podkomendni Wachnowskiego budzili się w jakimś niemal bajkowym, bo normalnym świecie, gdzie był prąd, woda i … całe szyby. Wychodziły gazety, grało radio, działała policja i poczta, szpitale i kościoły, odbywały się śluby. Ludność, ta walcząca i „ta gotująca zupę i czarną kawę”, kochała się, cieszyła i smuciła, uprawiała poezję, śpiewała. Normalne, polskie, wolne życie. Za które kilkadziesiąt tysięcy ludzi w każdym wieku, ale głównie młodych, było gotowych oddać swoje życie.

Bo Polska wówczas nie była wolna.

Od wschodu okupowana przez wyzwoliciela, który zajmował się, oprócz walki z konkurentem, walką z Wolną Polską.

Po raz drugi, od roku 1920 wyzwoliciel zajmował się wyłapywaniem każdego Wolnego Polaka i obsadzaniem każdego stanowiska swoimi mianowańcami. Polscy mianowańcy utworzyli już „polski rząd” i właśnie w dniu 1 sierpnia nawiązali „stosunki dyplomatyczne” ze swoim panem. A legalny polski rząd walczył jeszcze zaciekle o swoją niezależną pozycję i o Państwo po wojnie. Po raz drugi, od roku czterdziestego zaczęły ruszać pociągi na wschód, nawet za koło polarne, z polskimi pasażerami. Po raz drugi zaczęły się zapełniać doły z polskimi trupami z dziurą w potylicy.

Od zachodu okupowana przez rannego, wściekłego psa, który w ostatnim roku wojny w szaleńczym paroksyzmie usiłował zabrać ze sobą do piekła jak najwięcej towarzyszy. I zasłużyć na największy i najgorętszy kocioł.

W stolicach świata odległych od tego dalekiego kraju znajdującego się w śmiertelnym uścisku dwóch zbrodniczych potęg siedzieli cywilizowani gentelmeni obdarzeni historyczną odpowiedzialnością. Mieli jednego ober- zbrodniarza – szaleńca za przeciwnika i drugiego arcyzbrodniarza – wujka Joe za sojusznika.

W imieniu tej zniewolonej Polski wystąpiło "trzystu" z warszawskich Termopil, i złożyło ofiarę całopalną. Stopniowo, niepostrzeżenie, od euforii wolności w godzinie "W", jak Wolność, do dna rozpaczy z powodu zawiedzionej nadziei.

Typowa tragedia. Ktoś szedł na śmierć dobrowolnie? Ktoś wolał umierać, zamiast kraść w kinie całusy  ukochanej? Ale gdyby nawet, ukochana by wzgardziła takim kimś.

„Grecka tragedia”, napisał jeden z ocalałych powstańców, profesor Witold Kieżun, opisując znane, ale ciągle lekceważone, fakty wzywania Warszawy do walki przez Sowietów, opuszczenia, właściwie zdrady sojuszników i cynicznego używania nieprzyjacielskich miast, jako obronnej osłony, przez Niemców (Nasz Dziennik, 1 sierpnia 2012).

„W świetle tych faktów (…) ukształtowała się sytuacja typowa dla tragedii greckiej: każde rozwiązanie jest niekorzystne, a w naszym przypadku tragiczne.”

Tak. Mamy w swojej historii autentyczną tragedię, wielotysięczną hekatombę. Hekatombę Wolnych Polaków. Czy mamy prawo o niej zapomnieć?

       Jeślibym, Panie Boże zapomniał o niej, Ty, Boże, zapomnij o mnie.

Czy mamy złorzeczyć przywódcom? Czy mamy raczej święty obowiązek czcić pamięć. Świętując.

Chyba nie ma obawy. Nie zapomnimy. Nie zapomną i „oni”, którzy przyjdą po nas.

Synowa siostry powstańca Zdzisia bloguje na portalu Radia Wnet. Żywa tradycja powstańcza.

Następne pokolenia

1 sierpnia 2012, wpół do ósmej rano. Przeciętne, polskie małżeństwo, „w pewnym wieku”, jedzie podwarszawską szosą samochodem. Radio włączone na falę Radia Warszawa.

Swoją drogą, co za niesamowity przypadek, że to najstarsze diecezjalne praskie radio, które Mąż pamiętał, jako właściwie amatorskie, prowadzone z parafii w Miedzeszynie przez jej budowniczego, księdza Tadeusza Łakomca, nazywa się tak prosto i pięknie. I żaden producent medialnej sieczki go nie wykupił. Nie sprofanował tej pięknej nazwy, tak, jak to się stało na przykład z Radiem Solidarność, zamienionym na brzęczącą i mainstreamową Eskę. Albo z telewizją Plus (przedtem – Franciszkanie), nadającą dzisiaj niezwykle powściągliwe, jak na telewizyjne standardy programy rozrywkowe (np.audycję „Goło i Wesoło”).

Nietknięte, co do formuły, Radio Warszawa z kolei transmituje rankami Radio Wnet. Radio Wnet tego dnia  akurat ma kłopoty z nadawaniem, prawie, jak powstańcze Radio Błyskawica, więc radzą sobie na razie sami. Nadają właśnie  jakąś głośną muzykę, której Żona nie może słuchać. Przycisza radio.

- Ależ, kochanie, to Lao Che śpiewa o Powstaniu. Młodzież kontynuuje tradycję. Na ochotnika. Bo w szkole ich nie za bardzo uczą o „martyrologii”. – protestuje, ale nie za bardzo, Mąż, w wieku powstańczej tradycji. Ale nie ma zamiaru umierać za Lao Che.


- Daj im Boże zdrowie, ale to już nie na moje nerwy, ta siekanina. – odpowiada stanowczo Żona – niech sobie młodzi przekazują tradycje patriotyczne po swojemu. Ja już je w sobie noszę. Po swojemu.

Tak. Forma przekazu jest zmienna. Tych Trzystu pod Termopilami nie umiało ani stepować ani rapować. Śpiewali na pewno na swój sposób pięknie, ale mamy dzisiaj, a raczej młodzi, „oni” mają dzisiaj swoje własne formy przekazu. Duch jednak - to nie forma. To całkowity brak formy. Nawet Gombrowicz by się nie przyczepił. Gdyby zrozumiał, co to jest polski Duch. Ja nie wiem. Mniejsza jednak o Gombrowicza.

W poszukiwaniu błąkającego się Ducha

Spójrzmy, jak się ma polski Duch dzisiaj. Czy go już całkowicie wyegzorcyzmowano? Lao Che jest nadzieją. Polski Duch się znów wzmaga. I jest inspiracją również dla zachodnich zespołów „młodzieżowych”, z jak najbardziej „cywilizowanego towarzystwa”, „z gwarancją wystarczającego zmodernizowania świadomości”. Na przekór starym, nie ogólnokrajowym,  wojewódzkim szczeniakom, dowodzącym samą swoją postawą, że nie ma czegoś takiego, jak Duch. Chyba, że oddech. Wczorajszy.

Ale są inne, poważniejsze i być może, bardziej symptomatyczne powody do optymizmu.

Oto jeszcze młody, w wieku chrystusowym, polski socjolog, specjalista od Ducha rozkładanego socjologicznym skalpelem na czynniki pierwsze, Michał Łuczewski pisze  w Plus – Minus z 28-29 lipca 2012. Te ironiczne cytaty w poprzednim akapicie, są od niego. Zanim jednak go znów zacytuję, skwituję pocieszające trwanie przy polskiej linii „przejętego” już przez mainstream dodatku do Rzepy, notabene powołanej do życia przez „Ślepca”, kilka lat po urodzeniu się socjologa . To też pocieszające. I znaczące dla tych smutnych, optymistycznych rozważań. Cytuję:

Upamiętnienie śmierci powinno nas wreszcie wybić z błogiego samozadowolenia. Zachwiać nasza pewnością. Kiedy ujrzymy zagładę jednego miasta sprzed kilku dekad, łatwiej nam będzie dostrzec katastrofę jednego samolotu sprzed dwóch lat. Wtedy okaże się, być może, że jesteśmy dłużnikami nie tylko wobec przeszłych pokoleń, ale również wobec naszych współczesnych.

(…)

Czy naprawdę nie widzimy wokół niezawinionego cierpienia, które powinno zostać odkupione? Czy wszyscy ci, którzy przeżyli, nie są winni czegoś tym, którzy umarli?

(…)

Wolimy spać i nic nie wiedzieć.

Czysty ton tego przekazu porusza i pociesza. Nawet, jeśli w niektórych momentach wzbudza wątpliwość. Zwłaszcza w kwestii „błogiego samozadowolenia” rad bym porozmawiać i popytać, co autor miał na myśli. Bo ja, jako żywo nigdzie wokół go nie widzę. U nikogo. Nawet u najzawziętszych wrogów Powstania a nawet u wrogów Polski. Co najwyżej nerwowość, resentyment, niechęć u jednych i uzasadnione poczucie krzywdy lub ucieczka od pamięci u drugich. No i nie wszyscy wolą spać. Głowa do góry!

W tym samym numerze Plusa – Minusa pada stwierdzenie klucz, spiżowym głosem profesora Andrzeja Nowaka. Słuchają go w cywilizowanych krajach studenci prestiżowych uniwersytetów, to chyba też jest dostatecznie cywilizowany?

Jeśli odrzemy polskość z tradycji romantycznej, to zostanie nam krzątanie się wokół ciepłej wody w kranie. Gdyby do takiej tylko krzątaniny zredukować polskość, to nic przecież nie zatrzymałoby nas w kraju; gdzie indziej są wszak lepsze drogi, lepsze krany…

No, niektórych już nie trzyma… Ale nie wszystkich. Ciągle nas jest więcej, i to trzy razy, niż „mądrzejszych od nas” Czechów. Ale jak długo? Jeszcze profesor Nowak:

Myślę, że mimo zaklęć krytyków polskiej martyrologii tradycja tej walki nigdy u nas nie zginie a Polacy nie zrezygnują z obrony swej tożsamości.

To były słowa wydrukowane w rozsądnym organie.

Ale jak współbrzmią z wypowiedzią wydrukowaną przez sekciarzy z Gazety Polskiej!

Nie można oddać polskiej historii w ręce ludzi, którzy chcą ją wykastrować z heroizmu. Nie można się godzić na takie opisy naszych dziejów, które w apoteozie czynu niepodległościowego widzą tylko cierpiętnictwo i przelaną beznadziejnie krew.

Nie ma Polski bez heroizmu.

Krzysztof Wołodźko, redaktor „Obywatela”, publicysta Deon.pl, członek zespołu „Pressji”

Serce Polski, matecznik Ducha

Warszawa dzisiaj, 1 sierpnia, nabiera blasku. Święto. Nikt jej go już nie odbierze. Dzisiaj już w całym Mazowszu rozlegną się syreny o godzinie 17-tej. Jeszcze ten blask nie do końca rozlał się na całą, wolną Polskę. Blask dumy, że nie poddaliśmy się w sytuacji beznadziejnej.

Właśnie teraz,  po 10 kwietnia patriotyzm budzi się, mimo rozhulanych piekielnych mocy…

Redaktorka Radia Wnet, Katarzyna Adamiak – Sroczyńska, siedząca w dniu 1 sierpnia 2012 roku przy redakcyjnym stoliku, ustawionym na placu Zamkowym, pełna animuszu, nie poddająca się nastrojowi zwątpienia i narzekania na trudności, woła, razem ze swoim rozmówcą:

Zróbmy ściepę narodową na film o polskim duchu! Zatrudnijmy najlepszego reżysera. O marynarzach w wojnie na morzach. O lotnikach w bitwie o Anglię i nie tylko.  O Powstaniu. O Pileckim. O Roju.

Spory między pułkownikiem Monterem i generałem Borem z jednej strony a generałami Sosnkowskim i Andersem o celowość wybuchu Powstania zostawmy. I między Kieżunem a Kirchmayerem. To inny porządek. To inna tradycja, odwiecznych, polskich, „potępieńczych” sporów.

Nie mylmy strat z tragedią. Nie mylmy klęski militarnej z chwałą Narodu. Z jego chwałą heroizmu polskiego Ducha.

Bijące serce Polski – Warszawa.

Bajka o Lisie i Szewcu

Źródło:
Gazeta.pl Fotoforum

Było słoneczne, majowe popołudnie , u zarania ostatniej dekady dwudziestego wieku. Popołudniowa Msza św. w parafialnym kościele w Płaczkach miała się ku końcowi.

Proboszcz wymówił już sakramentalne „Przekażcie sobie znak pokoju”. Szewc przyjechał swoim fiatem sam. Dzieci trochę przeziębione, żona trzymała je w chałupie, gdzie spędzały u teściów wakacje.

Na dziedzińcu przed kościołem stały samochody okolicznych chłopów. Według wiejskiego zwyczaju.  Jak podczas rodzinnych zjazdów, albo wesel. Bez obawy o zapewniony wyjazd dla każdego. Wyjadą wszyscy, za koleją, jak się msza skończy. Teraz upchnięte ciasno, jeden przy drugim, jeden za drugim.

Proboszcz miał w zwyczaju stać przed mszą przy wejściu i witać się ze znaczniejszymi parafianami. A nie był to zwyczaj zbyt rozpowszechniony. 

Dobry gospodarz. Zauważył Szewca od razu. Zagadał już kilka niedziel temu, kiedy byli cała rodziną.

- A skąd oni?

- Aaa … od Ziemniackich, z Kwiczołowa, taaaak.

- To inna parafia, ale fakt, Narew wzburzona. Łodzią – pychówą za dwa złote można, młody Zbierański zapewnia przewóz do parafialnego kościoła w Miłowie, ale  niebezpiecznie, lepiej taksówką do Płaczek.

- Ale za kościołem leży chyba pół cmentarza ludzi z panieńskim nazwiskiem mojej teściowej na tabliczce - zauważył Szewc, żeby podkreślić nieprzypadkowość swej obecności w Płaczkach.

- A tak? - ożywił się proboszcz -  to schłopiała szlachta zagrodowa.  Nawet wieś opodal ma nazwę od Kałamarskich, wie Pan?

I Szewc był już swój. A w każdym razie tak się trochę poczuł.

---

Kilka godzin temu, po porannej mszy, w południe, w kościele było zebranie wyborcze Komitetu Obywatelskiego z okazji prawie wolnych wyborów.

Był kandydat znany z fotografii z Wałęsą. Facet z brodą jak prawosławny prorok i o nazwisku jak ze starych ksiąg historycznych o Konstytucji.

Mówił przekonująco, że on wprawdzie „spadochroniarz” z Warszawy, ale związany z okolicą, jeszcze z czasów okupacji.
Szewc będzie mu to pamiętał, kiedy zacznie później bredzić o

„czarnosecinnej, ksenofobicznej, skrobankowo-przemytniczej Polsce, cette pauvre Pologne, leniwej na dodatek, pełnej żalu i pretensji do świata”, która „nie stanie się niczym innym, jak przerażeniem narodów”.

Będzie mu pamiętał, jak w parafialnym kościele, ten „czerwony hrabia” o fizjonomii swojego imiennika - noblisty zabiegał o głosy tej właśnie nadnarwianej Polski.
Polski poznaczonej krwią „czarnosecinnych, leniwych, pełnych żalu do świata” bandytów, wyłapywanych jeszcze w latach sześćdziesiątych przez ludową,

„nowoczesną, prowadzącą politykę postępu władzę.”

jak pisał ten sam myśliciel przed dwudziesty z górą laty, zanim się nawrócił na opozycyjność. By powrócić do korzeni, kiedy znów się do tej Polski rozczarował. Oj, bardzo szybko. Ale jej mandat uzyskał. Tylko wyborcy nie sprostali wymaganiom wybranego.

A Szewc niektórych „bandytów” z tej okolicy zdążył poznać. Tych szczęśliwszych, nie zatłuczonych na śmierć w jakiejś piwnicy. Tych rokujących nadzieję na resocjalizację, którym nowoczesna, prowadząca politykę postępu władza postanowiła dać szansę i tylko wsadziła do więzienia. A potem pozwoliła nawet gospodarować na swoim. Pod pilną kuratelą swoich funków w gminie i powiecie.

Ale Szewc, który trochę znał przeszłość, nie znał przyszłości. Był niesiony skrzydlatą nadzieją na braterstwo elit z Warszawy i chłopstwa z domieszką potomków zagrodowej szlachty znad Narwi.

Braterstwa ludzi przyzwoitych stamtąd  i ludzi stłamszonych stąd, opodal stojącego na wzgórzu, okolonego starymi lipami, kościoła.

Ludzi pełnych godności, którym odmawiano przydziałów na fiata lub wydrukowania kolejnego felietonu. I ludzi cichych, pokornych, dorabiających sobie do biednych dziesiątek, porosłych na piaszczystych spłachetkach. Dorabiającym sobie dzięki dobrodziejstwu władzy, po parogodzinnym dojeździe do okolicznych hut szkła i fabryk mebli.

Szewc był dobrej myśli i dobrego nastroju. Idzie nowa nadzieja dla tego biednego kraju!

---

Popołudniowa msza święta był sprawowana prosto i solennie przez Proboszcza – Dobrego Gospodarza.
Nie miał wsparcia organisty, więc trochę nieporadnie rzępolił – akompaniował swoim śpiewającym – zawodzącym wiernym, na dziwnym, pół-nowoczesnym  naśladownictwie elektronicznej, chyba jeszcze lampowej , fisharmonii, wielkości żłóbka, umieszczonej, dla wygody Akompaniatora, obok ołtarza, na specjalnym pulpicie.
.
Wsparcie w zbieraniu na tacę na pewno by łatwo uzyskał, ale tę część swojej misji traktował z całą powagą. Jego osobiste kwestowanie miało w sobie coś śmiertelnie odpowiedzialnego:

- Mnie dajecie i ja przed wami za to odpowiadam!

W ogłoszeniach parafialnych wiadomości o przychodach, ich źródle i wykorzystaniu stanowiły koronną część. Wymieniane były ofiarne wsie, większe ofiary i znaczniejsi ofiarodawcy. Ale również i te nieco mniejsze. Parafianie wiedzieli, ile kosztowała renowacja ołtarza, wymiana fragmentu drewnianej podłogi, ile jeszcze parafia ma długu u dekarza i który rzemieślnik wykonał swą pracę bez żadania zapłaty. Każdy, nawet najskromniejszy, anonimowy ofiarodawca mógł czuć wspólnotę finansowego wysiłku utrzymania ośrodka wspólnoty duchowej.
To samo dotyczyło akcji sprzątania kościoła i innych prac dodatkowych, organizowanych na zasadzie pospolitego ruszenia.
Jego wezwanie do znaku pokoju zabrzmiały Szewcowi  przejmująco. Podając rękę starszym sąsiadom z ławki i stojącym młodzieńcom z przejścia, poczuł wzruszającą więź z tymi ludźmi prostymi, jak on, chociaż obcymi mu profesją i miejscem pochodzenia. Ludźmi o jeszcze bardziej szorstkich rękach, rozsiewającymi nie zapach szewskiego kleju i świńskiej skóry, tylko mleka, cielęcia, prosiaka i sąsieku. No i po trosze stolarskiego kleju i hutniczego pieca.

Ludzi umiejących kosić trawę lepiej niż kosiarka i przewozić pychówką, za jednym razem, połowę chętnych na poranną mszę. I to nie tylko w pogodny, majowy poranek. Również w zimny, zamglony, listopadowy ćmok.

Ludzi wiedzących z której strony podjąć snopka, żeby go sobie nie wyrywać spod nóg, kiedy się stoi w stodole na drabiniastym wozie, w kurzu i zaduchu. I pytających ciekawie, „co tam, panie w polityce?”

Ludzi odróżniających młode pędy ziemniaka i pomidora, ale nie umiejących odróżnić Czerwonego Lisa z właściwego zdjęcia od Niezłomnego Wilka zdjęcia pozbawionego, przedstawianego  w telewizji jako Wściekłego Psa.

Ale on, czy był od nich mądrzejszy? Mając o tyle więcej informacji, też tego dnia mylił się gruntownie. Zły wybór, zła jedność. Zawiedziona nadzieja. Może przynajmniej był dostatecznie pokorny?

Nie odbierajmy mu jednak tej jego skrzydlatej nadziei. Niech mu nie umrze nawet, jako ostatnia. Dajmy mu wyjść z kościoła i wrócić do swoich, do Kwiczołowa.

Przed kościołem proboszcz rozprawiał żywo, otoczony parafianami. Ale do Szewca porozumiewawczo się uśmiechnął.

Na przedkościelnym placu, nierównym, piaszczystym klepisku , ruch. Samochody odjeżdżają, za koleją, jak Pan Bóg przykazał. Najpierw ci najbardziej punktualni i zapobiegliwi, ustawieni od razu do wyjazdu. 

Potem, po kolei, następni, ustępując sobie niechętnie pierwszeństwa. A proboszcz patrzy sprzed stojącego na wzgórku drewnianego kościółka, wewnątrz wyłożonego starannie boazerią, ale na zewnątrz pilnie wymagającego odnowienia i zabezpieczenia. I wołającego o dzwonnicę.

Parafianie, ci bogatsi, odjeżdżają samochodami, traktorami zaprzężonymi do drabiniastych wozów na gumowych kołach  i motocyklami.

Ci ubożsi mają przed sobą pieszą wędrówkę w majowy upał do okolicznych wiosek. 

Płaczki leżą w wielkim zakolu Narwi, tworzącym jakby dwa boki trójkąta równobocznego. Zaś sam kościół parafialny leży mniej więcej w połowie boku trzeciego.

Duża część wiosek leży więc na drodze do Narwi, czy się idzie na wschód, do Borut (dwa kilometry) i dalej do Kałamarzyc – (cztery). 

Czy na południe, do Binduszki (cztery), wprost nad rwący, prosty nurt, jak na wiślany brzeg . 

Nawet idąc na Małki (dwa), na północ, później nieco skręcając na wschód, w kierunku Goździkowa (sześć) też się dojdzie do Narwi.

Od Narwi można właściwie uciec tylko na zachód w stronę Chrzcianki i drogi do Warszawy,

Droga Szewca wiedzie do Kwiczołowa (dziesięć), przez Spłachetek. A do Spłachetka, na południowy wschód, nieco w górę Narwi – to od czterech do siedmiu kilometrów, zależy, gdzie się ma chałupę.

Kawałek przez las. Pogoda upalna, jak na maj, ale przynajmniej nie pada i nóg się nie zamoczy.

Szewc wreszcie doczekał się swojej kolei. Okna pootwierał, wiaterek przyjemnie chłodzi, jedzie. Ale mu jakoś nieswojo. Sam w tym swoim fiacie. A tu ci, którym dopiero co przekazywał znak pokoju, drałują na piechotę. Większość akurat poszła na Chrzciankę, Binduszkę, Boruty i Małki.

Tylko dwie dziewuszki idą piaszczystą drogą, gdzie tam, ceglastą raczej, suchą i zakurzoną, która prowadzi do Kwiczoł, przez Spłachetek. Czekał dłuższą chwilę, zanim mógł wyjechać, to one zaszły już niemały kawałek, ale widać, że to będzie mozolna droga, później jeszcze przez las.

Zatrzymał się i uprzejmie, przyjaźnie  proponuje podwiezienie.

Ale dziewuszki patrzą teraz na niego nie - życzliwie i sympatycznie, niechby nawet z pewnym odcieniem zdawkowości, jak podczas mszy, gdy sobie przekazywali znak pokoju, tylko jakoś zaniepokojone i podejrzliwe. I jeszcze, co sprawiło Szewcowi niemal fizyczny ból, oglądają się niespokojnie za siebie na pustej, zakurzonej i rozpalonej słońcem drodze.

                - Nie, dziękujemy. Wolimy się przejść – odpowiadają  grzecznie i lakonicznie.

I nie czekając ani chwili, kontynuują marsz, wyprzedzając szybko stojący na środku drogi samochód.

Szewc ruszył wolno, patrząc ze zmieszaniem przed siebie. Nie wiadomo dlaczego było mu wstyd. Wyminął idące dziewuszki starając się nie patrzeć w bok, zaczerwieniony, jakby go posądzili niesłusznie o jakiś brzydki, wstydliwy czyn. Wzięto go nie za brata, który chce pomóc, tylko za podejrzanego typka, szukającego banalnej okazji.

Czuł się tak, jakby wychylił się cały, wyciągając rękę do pomocy i zbyt szybko zaczął ciągnąć do środka potrzebującego. Ponieważ jednak potrzebujący wzruszył tylko ramionami, uchylił rękę, on od niewczesnego impulsu wpadł na szybę i uderzył się boleśnie.
Czar zjednoczonego ducha niedzieli prysł. Ale Szewc szybko ochłonął i przyznał rację roztropności dziewuszek.

- Jak dobrze ułożone!  - myślał - Pewnie mama im tak surowo przykazała.

Bajka o Czerwonym Kapturku jest tu rozumiana głębiej, niż w mieście, gdzie wilków przecież więcej i to bardziej niebezpiecznych, niż on, biedny, podstarzały Szewc.

Obama i Poteat. Dwaj Amerykanie, Dwa Światy

Impuls

Kto to jest Obama, każdy wie, prawda?   A Eugene Poteat? To ktoś z cienia, to tylko …wysoki funkcjonariusz CIA.

Tak się złożyło, że po gafie "starannie zaplanowanej" Obamy (USA) ) nastąpił przeciek kontrolowany. Wywiad Eugeniusza Poteata (CIA).

Postanowiłem zestawić wypowiedzi tych dwóch Amerykanów.  Wypowiedzi związane z Polską. Jedna, Obamy, krótka, okazjonalna, opracowana przez sztab i odczytana z promptera.

Odsyłam do swojego wpisu „Manipulokracja”

Druga, Poteata, wypowiedź z „głowy”, w formie wywiadu, gdzie trzeba się było konfrontować z punktem widzenia rozmówcy, formułowanym często w dość radykalnej formie. W formie uchodzącej w Polsce za niepoprawny, żeby nie powiedzieć – niepoważny.

Ciekawe, czy czytelnicy tego tekstu podzielą moje wrażenie kolosalnej różnicy formatu intelektualnego, rzeczowości i znajomości zagadnienia, jakiemu uległem, czytając i analizując te wypowiedzi.

Proponuję zadumać się nad tą różnicą. 

Jak każdy z wypowiadających się orientuje się w „polskiej” problematyce? 

Jakie wykazuje zrozumienie uwarunkowań i kontekstów?

A jaką empatię dla bohaterów i statystów wydarzeń?

Czy pojmuje interes swojego kraju mądrze, czy może idiotycznie woli nie wiedzieć, albo zakłamać, bo „tak jest korzystnie dla mojego kraju”?

I wreszcie, takie ćwiczenie intelektualne: Pomińmy amerykańskich mediotów, pomyślmy całkiem abstrakcyjnie. Gdyby jakiś myślący Amerykanin miał decydować tylko na podstawie tych tekstów, komu powierzyłby odpowiedzialność za losy swego kraju?

Cytaty

Teraz kilka próbek wypowiedzi  Eugene'a Poteat'a, przypominam, wysokiego oficera CIA, o którym nikt z amerykańskich mediotów pewnie nie słyszał (całość w środowej Gazecie Polskiej nr 24).

W historii bez trudu znaleźć można przykłady nikczemnych działań Moskwy wobec mniejszych sąsiadów (...) wobec "białych" Rosjan w 1920r, wobec Ukrainy w latach 20 - tych XXw, wobec Polski w 1939 r., zbrodnię katyńską w 1940 r., agresję na Czechosłowację w 1968 r., atak na Gruzję w 2008 r., setki zbrodni wobec osób, które Kreml uznał za przeciwników lub krytyków. W Smoleńsku Rosja miała wszystko podane na tacy - całą znienawidzoną delegację w jednym samolocie (...)

pod Smoleńskiem do wygrania było coś bardzo cennego – przejęcie kontroli nad Polską i umieszczenie na szczytach władzy prorosyjskich polityków.
Tak się też stało – po katastrofie pełnię władzy w Polsce przejął obóz prorosyjski, który posłusznie wykonuje otrzymane polecenia. Pierwsze z nich to nie zadawać pytań o kryminalne działania Rosji i wyjaśnianie tragedii pod Smoleńskiem. Kolejne to odsunąć temat katastrofy na bok i sprawić, by naród o niej zapomniał, a także zdyskredytować tych, którzy nie przestają pytać o Smoleńsk i kwestionują niezwykle podejrzane śledztwo w sprawie katastrofy." (…)

bez twardych, stuprocentowych dowodów lub wiarygodnych świadków sąd nie będzie w stanie orzec winy. (...)
oczywiście sąd opinii publicznej nie będzie miał trudności, by wskazać sprawcę, ale dla tych którzy stracili swoich przywódców, ukochanych bliskich lub znajomych, to niewielka pociecha. (...)

I  kluczowy dla mnie fragment: 

Niewykluczone, że także Polska będzie musiała przeżyć to gorzkie doświadczenie.(...) 
Nie będzie mogła jednak nigdy tego zapomnieć, powinna też zrobić z niego użytek; na zawsze zmienić swoją postawę i stosować zasadę bardzo ograniczonego zaufania. Gdy wrogowie danego kraju mają w nim bardzo silne wpływy - tak jest obecnie w Polsce - każdy ruch musi być wykonywany ze zręcznością, (...) dla uniknięcia kolejnej pułapki zastawionej przez ludzi będących z nimi w zmowie.  

 Analiza

Zaznaczam, to tylko najbardziej poruszające mnie fragmenty. Cały wywiad powinien być lekturą obowiązkową - i Wolnych Polaków – oszołomów - i rozsądniaków, którzy łudzą się, że znają się na geopolityce i dystansują się od tych pierwszych.

Z wywiadu emanuje głęboka znajomość historii regionu, w którym zapewne Mister Poteat się specjalizuje. Możemy podziwiać przenikliwy umysł analityka, który umie wiązać przyczyny ze skutkami i wyciągać wnioski. Umie również w sposób dobitny, bez owijania w bawełnę, je formułować.

Jestem zawsze pełen podziwu dla zwięzłego i rzeczowego opisu stanu faktycznego. Niedawno zacytowałem anonimowy komentarz umieszczony na którymś z portali, tytułując go „150 słów”.

Uderzyło mnie pokrewieństwo tego krótkiego komentarza anonimowego Polaka i obszernego wywiadu prominentnego Amerykanina. Ta sama jasność myśli i sprawność docierania do sedna.

Ale w wywiadzie Poteata dostrzegłem Amerykanina – brata. Takiego Amerykanina, jakiego podziwiają i kochają Polacy, ci wieczni tułacze, nieszczęśliwi kochankowie wolności i sprawiedliwości.

Prostego, uczciwego Amerykanina w mundurze lub w cywilu, ale ze zwisającą plakietką, z najbardziej amerykańskich filmów. Prawego, służącego swej ojczyźnie, ale przejawiającego wzruszającą empatię w stosunku do mieszkańców odległych, „nieważnych” krain, znajdujących się w jego obszarze działania.

Żadnej demagogii, żadnych łatwych obiecanek, że „Ameryka coś zrobi”. Żadnych złudzeń, co do jakości amerykańskiej politycznej kasty.

Polska, głupku!

Przypomniał mi się amerykański dziennikarz z filmu „5 dni wojny”, opowiadającego o wojnie w Gruzji, filmu zupełnie zignorowanego przez polskich wykształciuchów. Musiałem go szukać poza multipleksami. Młody kasjer filmowego kołchozu ze Skrzyżowania oświecił mnie, że to za ambitny film i nie cieszył się zainteresowaniem.

A w filmie?  Amerykański dziennikarz szukający prawdziwego newsa i prawdziwego obrazu. Nie ukradkowego zdjęcia pocałunku celebrytki. Tylko zdjęcia prawdy, tej pierwszej ofiary wojny. Bezskutecznie próbujący zainteresować oglądanym wokół horrorem amerykańskie stacje.

Bezskutecznie. Szaleńczo narażał życie, był pomysłowy i miał szczęście. Uzyskał warunki  nadawania w opuszczonej stacji satelitarnej, w oblężonym przez ruskie wojska mieście. Potrzebny był tylko kod dostępu. Tego jednego nie uzyskał  z centrali. Polityka. „Interesy kraju” a la Roosevelt. Bronione przez jego następców poprzez tych interesów pogrążanie.

Ale wróćmy do Poteata. Tylko twarde słowa: „Polska będzie musiała …”, „każdy ruch musi być wykonywany ze zręcznością”.

To rozmowa wolnych ludzi. Jeden jest w lepszej sytuacji i wie, że powinien pomóc. Nie bardzo może. I daje do zrozumienia, że pomoże, ile będzie w stanie. Ale zwraca uwagę, że my musimy sobie pomóc sami.

Bóg i Ameryka nam pomogą, jeśli potrafimy pomóc sobie sami!

A pomożemy sobie sami, jeśli będzie więcej mądrych oszołomów i więcej oszalałych rozsądniaków.

Zakończę anegdotą

Nie wiem na ile prawdziwą. Podaję ją na odpowiedzialność redaktorów Poranka Radia Wnet (14.06.2012)

Niedawno był mecz Polska – Rosja. Ja sam wieszczyłem klęskę. Przyjemnie się rozczarowałem. Ale ciekawa rzecz. Podobno najtwardziej stawiali się Rosjanom i o mało ich nie „zajeździli”, ci nieco pogardzani obcokrajowcy, mówiący łamaną polszczyzną.

Przyznam, że sam kręciłem na nich nosem.

Podobno właśnie oni się ich nie bali i ostro im się stawiali. Chyba nie wiedzieli, że Rosjan trzeba się bać. Widocznie nie czytali polskiej prasy i nie oglądali polskiej telewizji.

Polacy, weźcie się ogarnijcie!

Manipulokracja

Najnowszy kwartalnik Humanistyka(wiosna 2012), jako temat numeru wziął manipulację. 

Jak najlepiej świadczy o kwalifikacjach intelektualnych redaktorów Humanistyki fakt, że zaprojektowany przed z górą półroczem temat numeru jest tematem dnia w momencie jego ukazania.

Manipulacja okazuje się jednym z najważniejszych i najgroźniejszych problemów naszych czasów a sposoby obrony przed nią – najważniejszą umiejętnością inteligenta.

Jeśli nie chce on miotać się rozpaczliwie między

postawą leminga – pożeracza medialnej papki z tajnymi, trującymi dodatkami
a
opętanego przez najbardziej „obłąkane teorie spiskowe”, podejrzliwego i monotematycznego, starego nudziarza, jak ja.

Czy istnieje złoty środek? Nie mnie sądzić. 

Niech ten tekst będzie czymś w rodzaju pendent do tematu numeru. 

Publikuję ten tekst, kiedy świeże są jeszcze echa najnowszego „skandalu” wywołanego przez Murzynka Bambo. 

Uzyskajmy pewien dystans do wyczynów naszych polskich specjalistów odwracania kota ogonem.

Oni walczą o jeszcze jeden miesiąc sprawowania zewnętrznych znamion władzy w średniej wielkości kraju europejskim. Po nich choćby potop.

Tam gra idzie o władzę nad światem, w której to grze światowym graczom nasz nieszczęśliwy kraj  jawi się, jak igraszka w ich rękach.

Manipulacja wykryta, zanim „uhonorowano” Jana Karskiego

W Stanach rozpoczęła się już kampania prezydencka. I prezydent Obama od czasu do czasu też musi dać znać o sobie.

Będzie jeszcze o „słynnej pomyłce”. Ale najpierw zajęcia przygotowawcze. Oprę się w nich na konsultacji politologicznej mojego zagranicznego korespondenta, prywatnego wysłannika do przodującej demokracji świata, który prezentuje mi od czasu do czasu na Skypie wyciąg z amerykańskich wydarzeń medialnych. 

Mój amerykański analityk powiązał je ze sobą w logiczny i przekonywający ciąg, zaprojektowany, być może, w jakiejś Pracowni Marketingu Politycznego.

Niezależna i amatorska rekonstrukcja zagraniczna,

Faktografia

Fakt pierwszy. Kilka tygodni temu, prezydent Obama, na pytanie dziennikarza o stosunek do małżeństw homoseksualnych, odpowiada tajemniczo, że jego pogląd ewoluuje.

Fakt drugi. Dwa tygodnie później, prezydent Obama ogłasza, że został przekonany, iż należy umożliwić małżeństwa homoseksualne w całych Stanach.

Fakt trzeci. Kilka dni później w prasie ukazują się informacje, że kandydat republikanów Mit Romney, w latach szkolnych należał do grupy prześladującej homoseksualnego kolegę.

Analiza

Mój analityk przeprowadził następujące rozumowanie:

Obama niespecjalnie przejmuje się gejami, przez całą swoją karierę polityczną nic dla nich nie zrobił, chociaż 10 lat temu, przed wyborami w stanie Illinois do Kongresu, na odczepnego, coś im obiecał. I nie jest ich ulubieńcem. Jego ukłon w stronę środowisk gejowskich to poszukiwanie sposobu na zwiększenie słabnącej popularności.

Ale zwykła deklaracja poparcia to za mało, tym bardziej, że wiarygodność Obamy w tej sprawie jest niewielka. Należało ją podkręcić. News o niechlubnej przeszłości Romneya, jako prześladowcy gejów, wypłynął więc "przypadkowo" niemal natychmiast po dyskretnym zasugerowaniu wizerunku Obamy - przyjaznego gejom.

Środowiska gejowskie nie mają wielkiego wyboru. Pokazano im bat i marchewkę. 

Oczywiście to elektorat nieco mizerny. Ale jeśli jeszcze uwzględnimy panujące w liberalnych mediach trendy i mody, motyw kampanii jest jak znalazł.
Media  podgrzeją atmosferę i być może uda się im przekonać, że Obama jest postępowy i przyszłościowy a Romney – zakuty, ksenofobiczny łeb. 

Sytuację wprawdzie nieco komplikuje fakt, że żelazny elektorat Obamy, czyli Afroamerykanie gremialnie są przeciwni jakimkolwiek nowinkom gejowskim. Istniało ryzyko, że Obama może na tym posunięciu więcej stracić, niż zyskać. Zrobiono więc odpowiednie sondaże. Okazało się, że gejowskie umizgi Obamy nie będą miały wpływu na postawę ciemnoskórego elektoratu. 

Pierwsza w historii taka karnacja prezydenta zniewala i żelazny elektorat nie takie rzeczy wybaczy.

Nie wiem, skąd u niego (tzn. u mojego analityka) taka umiejętność kojarzenia luźno związanych ze sobą faktów i następnie, na tej podstawie, rekonstrukcji najtajniejszych koncepcji kosztujących zapewne sowite sumy w dolarach. 

O ile wiem, nie czyta on (tenże analityk) felietonów Stanisława Michalkiewicza.

Fachowa i wzorcowa rekonstrukcja krajowa na tablicy korkowej

Michalkiewicza czyta za to inny mój znajomy analityk, tym razem krajowy.

Twierdzi on, że najwidoczniej znakomity redaktor ma u siebie w gabinecie wielką tablicę korkową, do której przypina w kilkunastu liniach karteczki z ogłaszanymi każdego dnia ciekawymi „faktami prasowymi”. Konkretna karteczka albo pasuje do już istniejących linii i dopełnia obrazu supertajnej koncepcji marketingu politycznego, albo nie. Jeśli tak, trafia do pasującej linii. Jeśli nie, otwiera linię nową.

Jeśli jakaś linia faktów prasowych zyskuje wreszcie ważną pointę, wybucha i przykrywa inny fakt, albo uderza w kogoś, kto został wybrany do uderzenia, redaktor Michalkiewicz ma materiał do kolejnego, błyskotliwego i przenikliwego felietonu.

No i właśnie taka chwila nastąpiła. Redaktor Michalkiewicz opublikował zawartość fragmentu swojej tablicy korkowej (Gaffa starannie zaprojektowana). Zgadzam się z tezami, ale cieszę się, że to nie obciąża mojego konta starego nudziarza, opętanego "teoriami spiskowymi". 

Niezależnie od tego niedoścignionego komentarza aktualnego papieża polskiej felietonistyki, chcę ambitnie zaprezentować inne podejście.

„Podejście hermeneutyczne”

Spróbujmy wyjść od faktu prasowego i spróbować rekonstrukcji linii marketingowej tylko na podstawie tego jednego faktu. Pomińmy, czy przygotowanego przez niemieckich, rosyjskich, izraelskich agentów wpływu, lobbystów tej samej proweniencji, czy po prostu, przez amerykańskich wykształciuchów. Którzy obsłużyli tak, jak ich było stać, kolejne, rutynowe wydarzenie prezydenckie, jakich Obama odbębnia kilka każdego dnia.

Fragment przemówienia, w części dotyczącej Jana Karskiego brzmiał następująco (tłumaczenie własne):

Mówiący biegle czterema językami i obdarzony fotograficzną pamięcią Jan pracował, jako kurier polskiego ruchu oporu w najmroczniejszych czasach II wojny światowej. Przed jedną z wypraw przez linie wroga bojownicy ruchu oporu powiedzieli mu, że Żydzi są mordowani na masową skalę, przemycili go do getta warszawskiego i polskiego obozu zagłady, aby mógł to zobaczyć na własne oczy. Jan przekazał te informacje, jako jedno z pierwszych świadectw Holocaustu, prezydentowi Franklinowi Rooseveltowi, błagając świat o działanie. (…)

Te słowa znalazły się w amerykańskich dziennikach telewizyjnych i, zapewne, były słyszalne na całym świecie.

Potraktujmy wypowiedź prezydenta, jak źródło wiedzy historycznej, dostarczanej maluczkim przez pewnego absolwenta Harvardu, pełniącego chwilowo obowiązki Ojca Narodu, uosabiającego majestat i potęgę Światowego Strażnika Wolności.

Wyobraźmy sobie trzech przeciętnych Amerykanów:

gospodynię domową na Florydzie, która właśnie wróciła ze szkoły, gdzie odwiozła swoje dzieci;

programistę na urlopie z Washigton, który po skoszeniu pierwszej trawy ręczną kosiarką, wrócił do domu, nieco spocony, i chłodzi się colą;

i  

geja z Kalifornii, który włączył właśnie telewizor, po znalezieniu pilota pod łóżkiem

Jaką informację niosą te słowa? Wymieńmy je po kolei.

1)      Działo się to dawno, gdzieś między wojną secesyjną a wojną w Wietnamie, prawie sto lat temu w czasie Wielkiej Wojny. Wojna była straszna, bo mordowano Żydów. Gdzie mordowano? W getcie warszawskim i w polskich obozach śmierci.

2)      Kto mordował? Chyba Polacy? Na pewno Polacy, skoro getto było w Warszawie i nasz prezydent powiedział o polskich obozach śmierci. Gdzieś to czytałam (łem) Bloody polaks!

3)      Był jakiś (jeden) dzielny Polak, który zawiadomił Roosevelta, że są mordowani Żydzi. Znaleźli go nareszcie po stu latach. A to dopiero! Był on jednym z (nielicznych) bojowników ruchu oporu. Chwała Bogu. Chociaż jeden sprawiedliwy w tej Sodomie!

4)      A tak! Pamiętam ze szkoły: ruchy oporu były we Francji, we Włoszech, nawet w Niemczech. Nawet w najgorszych reżymach trafiają się porządni ludzie.

A czego nie było i o czym przeciętni Amerykanie długo się nie dowiedzą?

5)      Nie było ani słowa o tym, kto założył getto, obozy śmierci i kto mordował, przez linie jakiego wroga przekradał się Jan Karski.

6)      Jan Karski nie był żadnym „członkiem ruchu oporu”! Ruchy oporu to były w państwach koalicji hitlerowskiej i państwach - kolaborantach, jak Francja!

a.       Był żołnierzem Armii Polskiej, 600 - tysięcznej, czwartej armii koalicji antyhitlerowskiej, mającej premiera, naczelnego wodza, własną flotę i podziemną Armię Krajową.

b.      Był obywatelem Państwa Polskiego z Rządem i Delegaturą na kraj, które od pierwszego do ostatniego dnia wojny dzielnie walczyło z dwoma agresorami. I w miarę swoich sił i środków próbowało ratować swoich żydowskich obywateli.

c.       Jego polscy obywatele ochotniczo tysiącami oddawali życie, ratując Żydów.

d.      Jego agresorzy Niemcy i Związek Sowiecki wymordowali do spółki 6 milionów tych obywateli, z tego 3 miliony Żydów, jedną piątą populacji.

7)      To państwo zostało zdradzone dwa razy: raz „o świcie” we wrześniu 1939 przez europejskich sojuszników, którzy z powodu swojej małoduszności i głupoty zafundowali sobie na własne życzenie najkrwawszą wojnę w dziejach, zamiast szybką i chwalebną, kilkumiesięczną kampanię.

Zdradzone później powtórnie, kiedy sojusznika opuścili Amerykanie, a właściwie ich podpuszczany przez sowieckiego agenta Algera Hissa prezydent Roosevelt i zostawili go w łapach Stalina, fundując sobie 50 lat kłopotów „zimnej wojny”.

Ta elementarna wiedza nie jest znana nawet przeciętnemu polskiemu maturzyście a co dopiero przeciętnemu Amerykaninowi.

Potem były przeprosiny rzecznika Białego Domu (trzykrotne!)

„Pomyłka mogła się zdarzyć”. Ale przeprosiny były już nienaganne.

Zamiast „polskich obozów śmierci” wstawiono „nazistowskie”. Dodano „obowiązkowe” wyrazy szacunku dla „niewinnych Polaków”. Koniec, kropka.

Nasi trzej Amerykanie mieli zerowe szanse dowiedzieć się o nich z dzienników telewizyjnych.

Całe szczęście. Gdyby mieli w ogóle głowę, żeby zainteresować się tymi dyplomatycznymi wykrętami, jeszcze bardziej by się zdenerwowali.

Zrozumieli by tylko, że ci namolni polacks, którzy z powodu swoich nielicznych „niewinnych” rodaków, jak niewątpliwy bohater, Karski, obrażają się, jak przyłapany na gorącym uczynku krętacz za „polskie” obozy i domagają się używania nazwy – „nazi”. Cwaniaczki!

Wnioski

To już nie manipulacja. To tryumf, prawdziwe „zwycięstwo manipulacji”, żeby strawestować tytuł książki Mackiewicza.

„Polskie obozy śmierci” rzucone w twarz Polakom przy okazji honorowania polskiego bohatera przez wykształciucha Harvardu, okraszone łzawymi opowieściami dla mediotów o polskim członku „ruchu oporu”, jak uderzenie pejczem …

Jesteśmy więc zdradzani po raz trzeci. Ale wtedy mieliśmy rząd, który walczył, robił, co mógł, w skrajnie dramatycznych okolicznościach. Oni mieli dwadzieścia lat. My – swoje ćwierć, bez mała, wieku, jak pięć minut. Wojny nie widać. Ale czy jej nie ma? W każdym razie, w oczach świata tracimy (?) - swoje dobre imię.

Business as usual

Koncepcja marketingowa wdrożona do realizacji. Faktura może zostać wystawiona. Kombinujemy dalej, bo do wyborów daleko i na jednej melodyjce długo nie ujedziemy…

Ach ta Ameryka!

Uniwersytet Harvard, w stanie Massachusetts. Barack Obama, absolwent Harvardu. 

Franklin Delano Roosevelt, „człowiek roku” po trzykroć, „oczywiście” również absolwent Harvardu. 

Odpowiedzialny za zimną wojnę.

Którą później bohatersko wygrał już ktoś inny. Też na R. Tylko o niebo mądrzejszy i o wiele za mało doceniany. Fakt, człowiekiem roku był tylko dwa razy, a Harvardu nie skończył, tylko jakiś college w stanie Illinois…

W czasie kampanii wyborczej -1980 roku, pytanie do Ronalda Reagana:

- Panie Reagan, jest pan takim zawziętym antykomunistą, ale o ile mi wiadomo nigdy pan nie był w żadnym komunistycznym kraju.

- Ależ tak! Byłem! - odpalił Reagan bez namysłu. Byłem w Massachusetts!

Amerykę kochamy za umiłowanie wolności mimo wszystko i  za prezydentów – prawdziwych przywódców wolnego świata. A nie za prezydentów – politycznych idiotów, manipulantów, lub igraszki w rękach doradców.

Manipulokracja © Lis. To słowo w moim edytorze podkreśla się na czerwono. O! Już nie. Wpisałem sobie do słownika (prawy klawisz myszy, pozycja menu kontekstowego: Dodaj do słownika).